الف)حکومتهای دیکتاتور و سکولار که بر دو نوعند :

۱)پادشاهی(شیخ نشین های خلیج فارس) : حکومت و تمامی منابع و امکانات در دست یک خاندان خاص است. سطح سواد پایین است. تولید در کشور وجود ندارد و همه چیز وارداتی است. نهادهای مدنی مثل پارلمان و مفاهیمی مثل انتخابات بیشتر به جوک شبیه است با اینحال به علت جمعیت کم و درآمد بالای نفتی اکثر مردم عادی این کشورها به شرط آنکه پایشان را از گلیمشان درازتر نکنند زندگی معمولی و بخورنمیری دارند و دعا به جان امرایشان میکنند !مردم این کشورها بنا به آمار کمترین اثر را در پیشرفت جهان دارا هستند

۲)جمهوریهای موروثی و سکولار(مانند مصر٬آذربایجان) : در این حکومتها افراد عمدتا با پشتیبانی یک قدرت خارجی به حکومت می رسند و با عدم آن نیز کنار می روند.فردی که رییس جمهور شد تا وقتی که مرگ به سراغ وی بیاید بر سرکار است.

ب)جمهوریهای سکولار(عراق٬افغانستان٬لبنان٬پاکستان) :

دموکراسی غربی در همه این کشورها چیزی جز جنگ٬ترور٬درگیری و  در نتیجه فقر به همراه نداشته است.

اما ایران :

فرض کنید نهادی به نام ولایت فقیه در طول سه دهه گذشته و بخصوص ۲۰ سال اخیر وجود نداشت :

 آیا با ادامه حاکمیت آن جریان طرفدار سرمایه داری خواص! آیا سرنوشتی بهتر از حکومتهای گروه  "الف" در انتظار بود ؟!

اگر آن جریان هرج و مرج طلب دوباره حکومت را بدست می گرفت. با اینهمه اختلاف فکری و تنوع قومی در ایران٬اوضاعی بهتر از لبنان یا پاکستان و دیگر دموکراسی های سکولار منطقه در ایران حاکم بود ؟!

آیا نهاد ولی فقیه نبود که در طول سالهای گذشته بزرگترین حافظ رای مردم بود و مانع از شکل گیری دیکتاتوری بعضی جریانهای خاص و سیطره آنها بر منابع عظیم مادی٬انسانی کشور شد ؟!

آیا اگر رهبری دینی در طول سالهای گذشته در ایران حاکم نمی بود که سبب پیوند تمامی قومیتهای ایرانی باشد٬جریانهای مثلا طرفدار دموکراسی٬ایران را به شرایطی همچون پاکستان و لبنان سوق نمی دادند؟!

تجربه نشان داده است که در طول سالهای گذشته هر کجا که ما به بن بست خوردیم بر اثر تخطی از فرامین رهبری بوده (برای مثال هشدارهای مربوط به ساده زیستی مسئولین در دهه ۷۰و ...)و هر کجا به موفقیتی رسیدیم(علوم نوین٬انرژی هسته ای٬غلبه گفتمان عدالتخواهی و ...) بر اثر عمل به رهنمود های رهبری بوده است.

امروز در سایه نهادی به نام ولایت فقیه٬ایران بدون وابستگی به کشوری خاص و با شاخصهای بسیار بالای امنیتی و دموکراسی در منطقه ای بحران خیز به پیشرفتهای مختلف علمی٬صنعتی٬سیاسی دست یافته و به عنوان قدرت اول منطقه برای ۲۰ سال آینده برنامه ریزی میکند