سرهاشان از فرط تواضع به زير افتاده درحاليکه جايگاهشان غرورآورترين جايگاه عالم هستي است!!
لبان خشکيده شان نشان از عطشي دارد که جز با آب حيات ابدي، برطرف نمي شود و گام هاي استوارشان هربار محکم تر از قبل بر صراط مستقيم خداوندي کوبيده ميشود!
شرم و حياشان زبانزد خلق خداست ولي در ميدان نبرد جسورترين مردان زمين اند!
عاشقاني که پيران طريق به گردپاي آنان نمي رسند.. چرا که ذره ذره وجود خود را به آب چشمه خلوص متبرک کرده اند!
دل از دنياي دني بريده اند و چنان خود را در وجود او گم کرده اند که گويا هيچگاه به دنيا نيامده اند!!!
اگر مهرشان به دلت نشست و حس کردي که چقدر دل کندن از آنها برايت مشکل است.. مبادا به خود نهيب بزني..!!؟
جاي هيچ سرزنش نيست، چرا که به دردي مبتلا شده اي که خداي عالم نيز بدان مبتلاست!