ما اگر نمي جنگيديم ...

ما اگر نمي جنگيديم با شرمندگي در برابر جهان ، بايد خرمشهر را محمره تلفظ مي کرديم !

ما اگر نمي جنگيديم بايد با خجالت در برابر چمران ، سوسنگرد را خافجيه مي خوانديم !

ما اگر نمي جنگيديم بايد با شرمندگي در برابر ملت ، خوزستان را عربستان مي ناميديم !

                                                " مقام معظم رهبري "

...

و اگر نمي جنگيدند حالا خيلي هم که مي خواستيم با انصاف باشيم در اين مملکت بيش از 100 تا زندان ابوغريب بود !

دلم درد مي آيد وقتي مي شنوم بعضي ها جنگ ما را بيهوده مي دانند !

بيهوده دانستن جنگ يعني انکار خورشيد ، يعني ديده را ناديد کردن ، يعني لذت اين زندگي چند روزه چنان در وجود آدم نفوذ کند که فکر کني همه اينها از قبل بوده و تا هميشه هم هست !

اگر اينها هنوز هستند به خاطر قتلگاه هاي فکه و شلمچه و دوراهي شهادت است ...

و شهدا هنوز مظلومند ...

رزمنده جوانی از ایت الله مدنی پرسید:«من الان نه روز است که آب پیدا نکرده­ام و تا به حال نمازهایم را با تیمم بدل از غسل و وضو خوانده­ام. تکلیف نمازهای من چه می­شود؟ اگر من با همین حالت بمیرم جواب خدا را چه بدهم؟»

شهید مدنی وقتی نگرانی او را دید، لحظه­ای مکث کرد و بعد در حالی که چشمانش به اشکی گرم آغشته بود، گفت:«من حاضرم کل عبادتهایی را که از اول عمرم تا به حال انجام داده­ام به تو بدهم و تو هم در عوض، ثواب این نه روز نمازت را به من بدهی!»

چندی بعد ایت الله مدنی با شهادتش شد یکی از شهدای محراب !

ای لشگر صاحب زمان  آماده باش آماده باش

806

0:06:50

کربلا کربلا   ما داریم می آییم

430

0:03:38

 

سمفونی خرمشهر

963

0:08:12

و نوستالژي ترين اهنگ دفاع مقدس

ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته

321

0:02:41

این مرد کابوس ساواک و شهربانی حکومت پهلوی بود.

سید علی اندرزگو معروف به "شیخ عباس تهرانی"، نزدیک به یک دهه تمام سیستم امنیتی حکومت پهلوی را مسخره خود کرد و در پایان هم داغ زنده دستگیر شدن را به دل شکارچیانی که سال ها به دنبال او بودند گذاشت.

سید علی در جریان اعدام انقلابی نخست وزیر حکومت پهلوی، "حسنعلی منصور"، مستقیما شرکت داشت و توانست به موقع جیم بزند و ساواکی ها را در خماری بگذارد.

یکی از فرماندهان شهربانی در گزارش خود پیرامون شیخ عباس تهرانی، نوشته است:

"این آدم بیخ گوش ما براحتی خوردن یک لیوان آب، اسلحه وارد کشور می کند!"

سید علی که رابط گروه های اسلامگرا با گروه های مبارز خارج از کشور مانند "فتح" بود، هر زمان که اراده می کرد از کشور خارج می شد و هر زمان که می خواست به کشور بازمی گشت و حکومت پهلوی هیچ کاری نمی توانست بکند. او مانند ماهی از میان پنجه های مثلا قدتمند ساواک می لغزید و در مدت کوتاهی کاملا ناپدید می شد.

او یکی از معدود کسانی بود که از حضرت امام مجوز استفاده از وجوهات شرعی برای هزینه مبارزات را داشت.

توانایی اندرزگو در تغییر چهره طوری بود که هیچ کس از ماموران امنیتی چهره واقعی او را نمی شناخت.

سید علی اندرزگو سرانجام در تاریخ 12 آبان ماه 1356 مصادف با هجدهم ماه رمضان، به دلیل اشتباه یکی از دوستانش بر سر قراری سوخته، به دام ماموران ساواکی که مدتها در کمینش بودند افتاد و با زبان روزه و بعد از نابود کردن مدارک همراهش در خیابان ایران به شهادت رسید تا باز هم سیستم عریض و طویل امنیتی ساواک را در کف زنده دستگیر شدن بگذارد.

اگر یادتون امده باشه یه فیلم هم همین طوری دیده اید تیرباران

نقش سید را هم مجید مجیدی کارگردان بچه های اسمان بازی کرده بود

در پایان چندتا از عکس های به جا مانده از این "مرد هزارچهره انقلاب اسلامی" را برایتان گذاشتم، چه کسی باور می کنه همه اینها یک نفر باشه!؟

مي داني بيستم فروردين چه روزي است؟ 20 فروردين  72 را مي گويم ، يك راهنمايي؛ در اين روز يك مين منفجر شد! بيشتر راهنمايي مي كنم؛ در اين روز سكوت «فكه» شكست،  «فتح خون» (1) به خون نشست، عاشقي بي قرار به عاشوراي حسين (ع) رسيد و مست از جام الست به ديدار يار شتافت،  در اين روز «سيد مرتضي» شد «شهيد آويني».

... راستي چقدر «آويني» را مي شناسيم؟ «خب يك فيلمساز خوش تيپ بوده»!

ديگه؟ «روايت فتح را هم ساخت.» سه نقطه و ديگر هيچ.

آيا مي دانيم آويني متفكري در ساحت آخرالزمان بود؟ هيچ مي دانيم كه سيد درباره فرهنگ و تمدن  و رابطه آن دو چه مي گفت؟ قلم او براي تبيين كدام فكر مي تپيد و «سوره» (2) اش در انديشه رسيدن به كدام آرمان شهر نازل مي شد؟ چرا «عدالتخواهي» دغدغه او بود و چرا رهبر انقلاب در وداع با پيكر خونينش حضور يافت؟

براي شروع اين شناخت، بيا چند لحظه پاي صحبت هاي خود سيد بنشينيم:

«من از یک راه طی شده با شما حرف میزنم .من هم سالهای سال در یكی از دانشكده‌های هنری درس خوانده‌ام، به شبهای شعر و گالری های نقاشی رفته ام.موسیقی کلاسیک گوش داده ام. ساعتها از وقتم را به مباحثات بیهوده درباره چیزهایی كه نمی‌دانستم گذرانده‌ام. من هم سال‌ها با جلوه فروشی و تظاهر به دانایی بسیار زیسته‌ام. ریش پروفسوری و سبیل نیچه‌ای گذاشته‌ام و كتاب «انسان تك ساختی» هربرت ماركوز را -بی‌آنكه آن زمان خوانده باشم‌اش- طوری دست گرفته‌ام كه دیگران جلد آن را ببینند و پیش خودشان بگویند:«عجب فلانی چه كتاب هایی می‌خواند، معلوم است كه خیلی می‌فهمد.»... با شروع انقلاب حقیر تمام نوشته‌های خویش را اعم از تراوشات فلسفی، داستان‌های كوتاه، اشعار و .... در چند گونی ریختم و سوزاندم و تصمیم گرفتم كه دیگر چیزی كه حدیث نفس باشد ننویسم و دیگر از خودم سخنی به میان نیاوردم …سعی كردم كه خودم را از میان بردارم تا هرچه هست خدا باشد و خدا را شكر بر این تصمیم وفادار مانده‌ام. البته آنچه كه انسان می نویسد همیشه تراوشات درونی خود او است اما اگر انسان  خود را در خدا فانی كند آنگاه این خداست كه در آثار ما جلوه‌گر می‌شود. حقیر اینچنین ادعائی ندارم اما سعی‌ام بر این بوده است.»

پانوشت:

۱.نام کتابی از شهيد آوينی

۲.نام مجله ای که آوينی سردبير آن بود، دوره جديد اين مجله پربار چندی است که منتشر می شود.

پشت لباسش رو نشان داد؛ « جگر شير نداري سفر عشق مرو. » گفتم: « به هر حال اصرار بيخود نكن؛ بي‌سيم‌چي، لازم دارم ولي تو رو نمي‌برم. هم سنت كمه، هم برادرت شهيد شده. » از من حساب مي‌برد، حتي يك كم مي‌ترسيد. دستش رو گذاشت رو كاپوت تويوتا و گفت « باشه، نميام. ولي فرداي قيامت شكايتتو به فاطمه زهرا مي‌كنم. مي‌توني جواب بدي؟»

گفتم: « برو سوار شو»    گفتم: « بي‌سيم‌چي .»

بچه‌ها مي‌گفتند: « نمي‌دونيم كجاست. نيست.»

به شوخي گفتم: « نگفتم بچه است؛ گم مي‌شه؟ حالا بايد كلي بگرديم تا پيداش كنيم »

بعد عمليات داشتيم شهدا رو جمع مي‌كرديم. بعضي‌ها فقط يه گلوله يا تركش ريز، خورده بودند. يكي هم بود كه تركش سرش را برده بود. بَرِش گرداندم. پشت لباسش را ديدم « جگر شير نداري سفر عشق مرو»

فرمان‌ده دست تكان داد. حاجي از راننده خواست بايستد. از پنجره‌ي ماشين كه نيمه‌باز بود، سلام و احوالپرسي كردند. فرمان‌ده به حاجي گفت «اين بسيجي رو هم برسونين پايگاهش.»

- حالا براي چي اومده بودي اين‌جا؟‌

بسيجي به كفش‌هاش اشاره كرد و گفت «اينا ديگه داغون شده. اومده بودم اگه بشه يه جفت بگيرم، ولي انگار قسمت نبود.»

حاجي دولا شد. درِ داشبورد ماشين را باز كرد و يك جفت كفش در آورد «بپوش! ببين اندازه است؟»

كفش‌هاش را كند، و سريع كفش‌هايي را كه حاجي داده بود پوشيد «به! اندازه است.»

خودم اين كفش‌ها را براي حاجي خريده بودم؛ از انديمشك. كفش‌هايي را كه به بسيجي‌ها مي‌دادند نمي‌پوشيد. همين امروز پنجاه جفت كفش از انبار گرفته بود. ولي راضي نشد يك جفت براي خودش بردارد.

حاجي لبخندي زد و گفت «خب پات باشه.» بسيجي همين‌طور كه توي جيب‌هاش دنبال چيزي مي‌گشت گفت «حالا پولش چه‌قدر مي‌شه؟» و حاجي خيلي آرام، انگار به چيزي فكر مي‌كرد گفت «دعا كن به جون صاحبش.»

قصه عشق ما را بايستي با غروب بود تا دانست

 
و با هواي ابري پاييزان

بسم رب الشهدا

... وقتی صحبت از جنگيدن در غرب می شود صحبت از جنگيدن در عمق دره هايی است که بر سطح آنها برفی به ارتفاع نه متر نشسته ؛ صحبت از جنگيدن بر فرازقله هايی به ارتفاع دو تا سه هزار متر است . جايی که انسان ايستاده يخ می بندد و حتی امکان تحمل ده دقيقه نگهبانی در آنجا سخت است اما به شکرانه ی خدا با وجود تمامی سختی ها برادر های من تا به امروز مقاومت کرده اند .

 درباره ی حماسه ی مقاومت مظلومانه ی اين عزيزان خوب است در همين جا به عنوان نمونه عرض کنم . در جريان تصرف قله ی سوق الجيشی و مرتفع تته در شب چهارم عيد  سال جاری ۱۳۶۰ درست در زمانی که دشمن  فکرش را هم نمی کرد در منطقه ای کوهستانی و سردسير که ارتفاع برف روی زمين گاه تا ۱۱ متر هم می رسيد نيرويی بتواند ارتفاعات را بگيرد و بر روی آن قله ی يخ زده دوام بياورد ما وارد عمل شديم . برادر های من با توکل به خدا حمله کردند و قله ی تته آزاد شد . با توجه به اينکه قله مه آلود بود و هليکوپتر برای تامين تدارکات قادر نبود به بالای قله برود برادر های من روی قله فاقد کمترين امکانات بودند .

نه چادری داشتند و نه حتی کيسه خوابی؛ حتی غذايی هم به آنها نمی رسيد . با اين وجود بر روی آن قله که به محاصره ی نيروهای مشترک کماندويی سپاه يکم عراق و عناصر ضد انقلاب بود تا پای جان مقاومت کردند و به يمن همين مقاومت مظلومانه قله تته تثبيت شد . در اين حمله ما پانزده نفر شهيد داديم . از اين تعداد فقط چهار نفر با اصابت گلوله ی دشمن به شهادت رسيدند . يازده نفر ديگر بر اثر شدت برودت هوا سرمازدگی و لغزندگی سطح يخزده ی قله تته از بالای ارتفاع سقوط کردند و بر اثر اصابت به صخره های دره ها پيکرهای پاک آنها پاره پاره شد . مقاومت برادران ما در جبهه های غرب تا به امروز به اين قرار بوده .در حال حاضر مريوان تنها جبهه ای است که رزمندگان آن در داخل خاک دشمن می جنگند و وقتی که آتش توپخانه های ما به پايگاههای سپاه يکم ارتش عراق در آن سوی مرز اصابت می کند ما شاهد شادی و هلهله ی مردم مظلوم کردستان عراق هستيم .

سخنرانی سرلشگر پاسدار احمد متوسليان در

دومين سمينار سراسری  فرماندهان سپاه کشور

پادگان غدير اصفهان - فروردين ۱۳۶۰

********

گر مرد رهی ميان خون بايد رفت

وز پای فتاده سرنگون بايد رفت

تو پای به راه در نه و هيچ مپرس

خود راه بگويدت که چون بايد رفت

*********

 حاج احمد چشمان ترمان منتظرت می مانند... برگرد

به اميد روزی که او می آيد و همه آسمانهای ابری با تجلی رخش آفتابی شوند.

امروز خاطره ای به نقل از يکی از همرزمان جاويد الاثر حاج احمد متوسليان را می خواهم بنويسم؛

((در اولین روزهای آمدنم به سپاه مريوان بود که همراه برادر حاج احمد و چند نفر از بچه ها به گرمابه عمومی رفتيم توی رختکن همه لباسهايمان را در آورديم؛به جز برادر احمد که داشت با مسئول حمام صحبت می کرد.هر چه اصرار کرديم او هم لباسش را دربياورد و بيايد،طفره می رفت......ما که از حمام خارج شديم ،ديديم لباس هايش را به سرعت می پوشدو سرش را خشک می کند.اصلا نفهميدم کی وارد حمام شده بودو کی بيرون رفته بود.اين موضوع شده بود برای ما معما؟.......تا اينکه يک بار که بنا شد به حمام برويم،من يکمی پشت در پا سست کردم.بچه ها همه داخل حمام رفتند و بعد از چند لحظه از لای رختکن ديدم حاج احمد به سرعت مشغول در آوردن لباسهايش شده.....

يا امام زمان!!!!

هيچ وقت آنچه را که ديدم فراموش نمی کنم.تمام بدنش پر از آثار شکنجه وشکستگی و جراحت و سوختگی و...بود.........تا متوجه حضور من شد با لحن گله مندی گفت:برادر شما اينجا چه کار می کنيد ..کار خوبی نکرديد.آنچه ديدی بين خودمان بماند.باشد!؟اشکهايم جاری شد نمی دانستم چه بگويم......اما به اصرار او قول دادم ديده ها را ناديده بگيرم.....تا اينکه بعد از مفقود شدنش طاقت نياوردم و انرا بر زبان آوردم تا همه بدانند او چه بزرگ مردی بود.))آری حاج احمد که بود و چه کرد ؟؟؟.اين سردار بزرگ که سالهای سال را در زندان های ساواک به سر برد و حتی گوشه ای از شکنجه هايش را هم به زبان نياورد و دلاوری که در جبهه ها حتی شده با عصا در صحنه حاضر می شد و عملياتها را اداره می کرد و سرانجام نيز نتوانست مظلوميت مردم لبنان را زير چنگال صهيونيسم تحمل کندو به ياری سپاه مسلمين در آنجا شتافت و در نهايت اين کبوتر آزاده به دست ديوصفتان اسرائيلی دستگير شد و از سرنوشت او خبری بازگو نشد.

بزرگ مردان هميشه جاويدند.

صبح شروع عمليات با شهيد زين الدين قرار داشتيم. مدتي گذشت اما خبري نشد. داشتيم نگران مي‌شديم كه ناگهان يك نفربر زرهي، پيش رويمان توقف كرد و آقا مهدي پريد بيرون. با تبسمي‌ بر لب و سر و رويي غبار آلود. ما را كه ديد، خنديد و گفت: «عذر مي‌خواهم كه شما را منتظر گذاشتم. آخر مي‌دانيد، ما هم جوانيم و به تفريح احتياج داريم. رفته بودم خيابانگردي ...» گفتم: «آقا مهدي . كدام شهر دشمن را مي‌گشتي؟» قيافه جدي‌تري به خود گرفت و ادامه داد: «از آشفتگي‌شان استفاده كردم و تا عمق پنجاه كيلومتري خاكشان پيش رفتم. براي شناسايي عمليات بعدي.» سپس گردنش را كمي‌ خم كرد و با تبسم گفت: «ما كه نمي‌خواهيم اينجا بمانيم. تا كربلا هم كه راه الي ماشاء الله است.»

 منبع:كتاب افلاكي خاكي

(( گل درخت سخاوت و مغز حبه صبر و برگ فروتني را به ظرف يقين بريز و با وزنه حلم آنها را بکوب و بهم مخلوط کن. سپس آن را با آب خوف از خداي متعال خمير نما، و يا جوهر اميد رنگ بزن و در ديگ عدالت بجو شان بعد از آن در جام رضا و توکل صاف کن و داروي امانت و صداقت به آن مخلوط نما و از شكر دوستي آل محمد (ص) و شيعيان ايشان به مقدار کافي بر آن بريز و چاشني تقوا و پرهيزکاري بر آن اضافه نما و هر روز با ذکر خدا در پياله توبه قدري بنوش، تا بهبودي حاصل شود و کم کم پيكر انساني ات پيدا شود. تقاضا مي شود به خواندن تنها اکتفا نشود. بلكه جامه عمل به آن پوشانده شود. والسلام     

شهيد سيد مجتبي نواب صفوي

اي حسين!

 اي سرورم، من هم آمده‏‌ام تا در ركابت عليه كفر، ظلم و جهل بجنگم، با همه وجود آمده‌‏ام، تاسوعاست، گروهي بزرگ از يزيديان با تانك‏‌ها، توپ‌‏ها، زره‏پوش‏‌ها، ماشين‌‏هاي زياد و سربازان فراوان در حركتند. حق با باطل روبرو شده است. دشمن سيل‏آسا پيش مي‌‏آيد، و من مي‌‏خواهم مثل يكي از اصحاب تو در كربلا بجنگم.

اي حسين!

در كربلا، تو يكايك شهدا را در آغوش مي‌‏كشيدي، مي‌‏بوسيدي، وداع مي‏‌كردي، آيا ممكن است، هنگامي كه من نيز به خاك و خون خود مي‌‏غلطم، تو دست مهربان خود را بر قلب سوزان من بگذاري و عطش عشق مرا به تو و به خداي تو سيراب كني؟ من از اين دنياي دون مي‏‌گريزم، از اختلافات، از تظاهرات، از خودنمايي‌‏ها، غرورها، خودخواهي‌‏ها، سفسطه‏‌ها، مغلطه‌‏ها، دروغ‌‏ها و تهمت‌‏ها، خسته شده‏‌ام، احساس مي‌‏كنم كه اين جهان جاي من نيست آنچه ديگران را خوشحال مي‌‏كند مرا سودي نمي‌‏رساند.